Dag 6 Col d Finestre Col Sestriere en Col Montgenevre rondje 113km

Vandaag een dag wat menig fietser doet bibberen. We maken een rondje van 113km met daarin de Finestre. Bijzonder aan deze klim is dat hij 18km lang is waarvan de laatste 7km onverhard. Tevens klim je vanaf 500 tot 2168 mtr.

We vertrekken vroeg met 8 man, de anderen gaan een rondje fietsen richting Les Fonds. De rit tot de kruising van de Izoard en Les Fonds. Mannen maakte de keuze om met Lor mee naar Fonds te gaan. Later bleek dat de weg onverhard werd dus zijn ze tot 1700 mtr gegaan. Grootste gedeelte hebben we natuurlijk al afgedaald dus we weten waar we rijden. Verschil is dat je nu ook ziet in wat voor omgeving, meer dan mooi, en dat zie je natuurlijk niet in een afdaling. De afstand die gereden wordt is niet bijzonder lang dus zitten weer redelijk snel in Briancon en kunnen al vroeg genieten van een biertje of iets anders.

De andere 8 zijn al vroeg onderweg en het is koud, 3 gr. We dalen af richting Oulx en rijden vanaf daar richting Suza waar de eerste echte klim begint. Dit is de klim waarvan iedereen niet heeft kunnen slapen, dromen ervan dat de fiets gestolen is of staat met lekke banden etc. Als je maar niet hoefde te rijden. Zenuwachtig waren we alle 8, bang voor die ene hufter die bedwongen moest worden.

We komen aan in Suza en Robert plaatst de auto even midden op de weg voor plaspauze en kleding wissel. Theo staat tegen de bosjes aan toen de politie achter ons aansloot. Wat zal Theo nauw gezocht hebben in de bosjes? Iedereen schrok er een beetje van en Robert moest even uitleggen aan die Italianen waarom hij zo midden op de weg staat, en ja dan helpt een grote stevige mond natuurlijk niet en moet je dit slim aanpakken. Kan niet anders zeggen dan dat hij dat dan ook beheerst.

We starten de klim en krijgen meteen te maken met dik 10%. We weten dan ook wat ons te wachten staat voor de komende 18km. De klim is over een asfaltweg die heel smal is, net 2½mtr. De volgauto kan er dan ook maar net overheen. Het is een weg tegen de bergwand op gemaakt en die heeft zo iedere paar honderd meter een bocht terug, zo loopt de weg dus omhoog tegen de wand aan en door het bos. Omgeving om te fietsen is meer dan mooi en je ziet onder je steeds de vorige wegen lopen, soms wel 5 onder elkaar. Door 38 haarspeltbochten heen kom je al snel op grote hoogte, ook natuurlijk door de gemiddelde stijging van 9.5%. Wonderlijk is wel dat dit ons toch goed afgaat, komt dat door de voorbereiding? Ik denk dat we ons zo hebben ingesteld dat we op goede manier zijn gestart, niet te snel, rustig aan. Groep ligt redelijk bij elkaar en er vormen 3 groepjes. Tot 11 km is er asfalt en we maken ons natuurlijk we zorgen om de 8km die dan nog komen gaat. Opeens staat zomaar Robert ons op te wachten met een versnapering en AA drink. Lekker moment, het blijkt precies voor de overgang naar de unpaved road te zijn. Ziet er spannend uit. Ron en Rob H zijn ons al vooruit gegaan en weten hoe het is, nu wij nog. Gerben Smalle Jaapie en Lange Pomp rijden als eerste weg, Roland Theo en Marcel G volgen iets later.

De eerste 100mtr zijn schokkend, bedenk meteen hoe gaan we dit 8km doen. Hopelijk wordt het beter. Veel losse stenen, geulen, scherpe bochten. Ook niet onbelangrijk is dat het nog steeds gem.9.5% omhoog gaat. Er zitten delen bij die de 11 tot 13% halen. Gek genoeg gaat het wennen. Spieren in de rug beginnen zeer te doen, dit vanwege de vele schokken en het continu balanceren en ontwijken met de fiets. Toch het is schitterend.

Wat een plek. Het is eigenlijk met de auto niet te doen, laat staan met de fiets. En dan nog wel een racefiets. Wij zien vanuit de laatste positie alle bochten lopen en waar de andere 2 groepjes rijden. Fantastische gezicht.


We rijden hem ooit een keer en dat is nu, we treffen het met het mooie weer en genieten ondanks de pijn in het lichaam. De bochten bovenin zijn zo steil en scherp dat het moeilijk is de bochten goed door te komen.

Boven in staat Robert ons op te wachten, hij praat door het oortje en schreeuwt van de berg af om ons aan te moedigen. Wat een stem, we rijden net een groep loeiende koeien langs die daar zelfs stil van worden. Een voor een komen we boven en maken daar persoonlijke foto's voor het Col d'Finestre bord. We hebben het gehaald. Super wat een heerlijk gevoel. Wat een waanzinnige berg heeft Stephan voor ons uitgezocht. En wat heeft hij deze graag zelf willen fietsen, dat weet ik zeker. Jammer dat je dit gemist hebt Steef het is niet anders maar toch denk je daar boven even aan. Wat als.

We maken een groepsfoto en dalen af naar het dal waar de volgende klim ons wacht. Sestriere. De afdaling doen we zeer bekwaam en rustig. Het is namelijk wel mooi asfalt maar zeer smal. Een tegenligger kunnen we eigenlijk niet gebruiken. Uiteindelijk komen we beneden en Robert en Gerben zijn ons al vooruit gereden met de auto. Gerben heeft problemen met lagers dus daalde niet meer af. Door oortje heen krijgen we te horen dat we straks langs de hoofdweg een mooi plekje hebben om wat te eten. Weer een hoogte punt. Ravioli heeft Robert geregeld. Heb het nog nooit gegeten maar smaakte heerlijk. Lekker wat cola voor de suikers en als toetje een nectarine warm gevuld met chocolade. Wat een hartelijke Italiaanse gastheer hadden wij daar. De Fransen kunnen daar een puntje aan zuigen. Na het eten rijden we weg en blijkt smalle Jaapie een lekke band te hebben. Wij blijven dus nog even in het zonnetje zitten en wachten tot we verder kunnen. Onze gastheer vertelde nog wel even dat de top van de Setstriere op 13km ligt en redelijk zwaar is. Wij vertelde dat wij kwamen vanuit Suza de Finestre over en daarna was de col Sestriere volgens hem vlak. Ha ha wat een man. Klim was inderdaad goed te doen, zwaar was hij omdat we na een stop moeilijk op gang komen. De afdaling van de Sestriere is een topper. Mooi asfalt, breed en rustige bochten maken hem voor iedereen goed te doen. De afdaling eindigt beneden in het dal van de Montgenevre en nu komt het, wie gaan hem nog over. Wie maakt de 100% vol. Wie laten zich niet beïnvloeden door anderen en trekken hun eigen plan.Wie kunnen zich nog een keer herpakken om de Montgenevre over te klimmen. Marcel rijdt als eerste door, hij heeft zijn schoonpa belooft te knokken en alles te rijden. Mits hij dat zelf ook doet. De tred is gezet. Smalle Jaapie en Lange Pomp volgen en ook de Nestor sluit vloekend aan. We rijden met 4 door, de klim is al eens gedaan dus we weten wat ons te wachten. Toch vragen we ons iedere keer af hoe lang nog. Het is ook al laat zo tegen 18 uur in de avond en het wordt natuurlijk koud. Boven op vieren we met elkaar een feestje. Het is over. We hebben het geflikt. Waanzinnig. De afdaling is nu rustig en kunnen hem snel nemen. Het is wel koud. Eenmaal beneden rijden we met elkaar naar ons 5 sterren complex en voegen ons bij de anderen. Wat een heerlijke dag.


Nu nog even avond eten inpakken leuke avond maken en slapen. Op naar Wormer.